ແຄລັມບໍ່ສິ້ນສຸດເຮັດໃຫ້ຢູ່ໄດ້ແນວໃດເມື່ອຢູ່ໃຕ້ຄວາມຕຶງສູງ?

ການອອກແບບກົລະຈັກການຈັບ: ຂອງແຄມບ່ອນສິ້ນສຸດບັນລຸການຢືນຢັນຄວາມຕຶງສູງທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ແນວໃດ

ການລັອກທີ່ເສີມດ້ວຍແຮງເສຍດສ່ຽນຜ່ານແຂວນທີ່ມີຟັນແລະຮ່ອງແຕກແບບຮັດສີ

ຄຳແນ່ນທ້າຍທີ່ຕາຍ (Dead end clamps) ໃຊ້ເພື່ອຮັກສາລວມໄຟຟ້າທີ່ຢູ່ເທິງສະຖານທີ່ໃຫ້ຢູ່ນິ່ງດ້ວຍການຈັບດ້ວຍກົງຈັກເທົ່ານັ້ນ ແທນທີ່ຈະໃຊ້ວິທີຕິດ. ຄຳແນ່ນດັ່ງກ່າວມີຟັນຄືກັບລວມທີ່ຂຸດເຂົ້າໄປໃນເນື້ອເທິງຂອງລວມ ເພື່ອສ້າງຄວາມຕ້ານທາງ (friction) ໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນຢ່າງມີນັກເມື່ອຖືກດຶງໃຫ້ຕຶງ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຍັງມີຮ່ອຍບາກນ້ອຍໆ ວິ່ງຢູ່ເທິງດ້ານຂ້າງເພື່ອແຈກແຈງຄວາມກົດດັນອອກຢ່າງເທົ່າທຽມກັນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງຖືກກົດດັນຫຼາຍເກີນໄປ. ເມື່ອມີຜູ້ໃດໜຶ່ງດຶງລວມຢ່າງຮຸນແຮງຂຶ້ນ ລັກສະນະການອອກແບບເຫຼົ່ານີ້ຈະເຮັດໃຫ້ການຈັບແໜ້ນຂຶ້ນຢ່າງເປັນລຳດັບຕາມການເພີ່ມຂື້ນຂອງຄວາມຕຶງ. ວິສະວະກອນເອີ້ນລະບົບນີ້ວ່າ “ລະບົບຕົວເອງລັອກ (self-locking system)” ເນື່ອງຈາກມັນຈະແນ່ນຂື້ນອັດຕະໂນມັດເວລາເກີດຄວາມເຄັ່ງເຄີຍ. ລະບົບປະເພດນີ້ເຮັດວຽກໄດ້ດີຫຼາຍໃນການຮັກສາເສັ້ນໄຟຟ້າບໍ່ໃຫ້ລື້ນອອກ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເກີດພາວະພັຍທີ່ຮຸນແຮງເຊັ່ນ: ພາວະພັຍທີ່ມີກຳລັງດຶງເຖິງ 50 kilonewtons ຫຼື ຫຼັງຈາກໃຊ້ງານມາເປັນເວລາຫຼາຍປີ ໂດຍຜ່ານການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມທີ່ຮ້ອນ-ເຢັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ວັດສະດຸຂະຫຍາຍຕົວ ແລະ ຫຼຸດລົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

ການວິເຄາະການແລກປ່ຽນ: ຄວາມແນ່ນຂອງການຈັບ ເທືອບກັບຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂື້ນຕໍ່ເນື້ອເທິງຂອງລວມໃນການນຳໃຊ້ຄຳແນ່ນທ້າຍທີ່ຕາຍ

ການໄດ້ຮັບແຮງຈັບທີ່ຖືກຕ້ອງໝາຍເຖິງການຊອກຫາຈຸດທີ່ເໝາະສົມລະຫວ່າງການຈັບທີ່ແຂງແຮງ ແລະ ການຮັກສາຕົວນຳໄຟໃຫ້ຄົງທຳມະດາ. ເມື່ອເຮົາເວົ້າເຖິງພື້ນທີ່ທີ່ສຳຜັດກັນ, ວັດສະດຸທີ່ແຂງແຮງກວ່າຈະຈັບໄດ້ດີຂຶ້ນຢ່າງແນ່ນອນ, ແຕ່ການເອົາແຮງຈັບທີ່ເກີນໄປຈະເຮັດໃຫ້ເສັ້ນລວມອາລູມິເນຽມທີ່ບໍ່ແຂງແຮງເສຍຫາຍ ຫຼື ສົ່ງຜົນຕໍ່ສ່ວນຫຼາຍທີ່ເປັນເຫຼັກຢູ່ໃນສ່ວນໃຈກາງ. ມີບາງການຄົ້ນຄວ້າທີ່ບອກວ່າ ການໃຊ້ຄີມທີ່ເຮັດຈາກຮ່າງກາຍອາລູມິເນຽມຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນບາດແທກທີ່ເກີດຂື້ນຕໍ່ພື້ນທີ່ຜິວໜ້າລົງໄດ້ປະມານ 37% ເມື່ອທຽບກັບຄີມທີ່ເຮັດຈາກເຫຼັກທີ່ແຂງແຮງກວ່າ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຜູ້ໃຊ້ຈຳເປັນຕ້ອງຕິດຕາມຄ່າຕົວແທນຕ່າງໆຢ່າງໃກ້ຊິດ. ຮອຍບາກທີ່ເກີດຂື້ນຈະຕ້ອງບໍ່ເລິກກວ່າ 15% ຂອງເສັ້ນຜ່າສູນກາງຂອງຕົວນຳໄຟ, ແລະ ລາຍລະອອງທີ່ເປັນເຊື້ອງຄືກັບຟັນທີ່ເອີ້ນວ່າ 'serrations' ນີ້? ມັນຈະຕ້ອງບໍ່ເອີ້ງເກີນ 45 ອົງສາເຊີນ. ຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນອຸດສາຫະກຳມັກຫັນໄປໃຊ້ວິທີແກ້ໄຂຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ການຊຸບສັງກະສີ (zinc coating) ທີ່ຈະສຶກຫຼຸດໄປກ່ອນ ຫຼື ວັດສະດຸປະກອບພິເສດທີ່ອອກແບບມາເພື່ອດູດຊືມການຂັດຂີ່ນ້ອຍໆ ໂດຍບໍ່ສົ່ງຜົນຕໍ່ມາດຕະຖານ UTL ຫຼື ຄຸນສົມບັດການເຮັດວຽກຂອງຕົວນຳໄຟເຫຼົ່ານີ້ໃນໄລຍະຍາວ.

ການຢືນຢັນຄວາມສາມາດໃນການຮັບນ້ຳໜັກ: ມາດຕະຖານການທົດສອບ ແລະ ຄວາມປະສົບຜົນຈິງຂອງຄີມຈັບສ່ວນທ້າຍ

ເອກະສານການທົດສອບ ASTM B117, IEC 61284, ແລະ IEEE 1242-2021 ສຳລັບພາວະແຮງດຶງສູງສຸດ (UTL)

ການທົດສອບຈາກບຸກຄົນທີສາມເປັນສິ່ງທີ່ຈຳເປັນເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຕົວຈັບທີ່ຢູ່ສຸດທ້າຍ (dead end clamps) ຈະບັນລຸເຖິງມາດຕະຖານຄວາມປອດໄພທີ່ສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ ທີ່ພວກເຮົາມັກເວົ້າກັນ. ຍົກຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ມາດຕະຖານ ASTM B117. ມາດຕະຖານນີ້ເປັນການປະເມີນຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການກັດກິນຂອງວັດສະດຸ ໂດຍການນຳເອົາວັດສະດຸໄປເຂົ້າໃນການທົດສອບດ້ວຍຝົນເກືອທີ່ມີຄວາມເຂັ້ມຂົ້ນສູງ. ມັນເປັນການເຮັດໃຫ້ເວລາເລີ່ງໄປຂ້າງໆເພື່ອເບິ່ງຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກປີນານໆໃນເຂດທີ່ຢູ່ໃກ້ກັບທະເລ ຫຼື ໃນເຂດອຸດສາຫະກຳທີ່ມີສະພາບການກັດກິນທີ່ຮຸນແຮງຫຼາຍ. ສ່ວນມາດຕະຖານ IEC 61284 ກໍຈະກວດສອບວ່າຕົວຈັບເຫຼົ່ານີ້ສາມາດຮັບມືກັບຄວາມເຄັ່ນເຄືອນທາງກົນຈັກທຸກຮູບແບບໄດ້ດີເທົ່າໃດໃນໄລຍະເວລາທີ່ຍາວນານ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ຄວາມສັ່ນທີ່ເກີດຈາກລົດໄຟທີ່ແຕ່ງຜ່ານ, ການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມຈາກເວລາເຊົ້າໄປຫາເວລາແລງ, ແລະ ການຮັບນ້ຳໜັກຊ້ຳໆກັນທີ່ຄ້າຍຄືກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າຈິງໆທຸກໆມື້. ມາດຕະຖານ IEEE 1242-2021 ກໍໄປໄກກວ່ານັ້ນອີກດ້ວຍການກຳນົດກົດເກນທີ່ເຂັ້ມງວດເຖິງການຢືນຢັນຄວາມເຄັ່ນເຄືອນສູງສຸດ (UTL). ອີງຕາມເອກະສານນີ້, ຕົວຈັບຕ້ອງສາມາດຮັບນ້ຳໜັກໄດ້ສູງກວ່າຄ່າທີ່ກຳນົດໄວ້ 20% ໂດຍບໍ່ເກີດການບິດງໍ່ (permanent bending) ຫຼື ລື້ນ (slipping loose). ມາດຕະຖານທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ເຮັດວຽກຮ່ວມກັນເພື່ອຢືນຢັນວ່າຕົວຈັບຈະຢູ່ນິ່ງນິ້ວເມື່ອເຈີກັບສະພາບອາກາດຮຸນແຮງ, ການເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງທັນທີຂອງພະລັງງານ, ຫຼື ພຽງແຕ່ການສຶກສາທຳມະດາທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນໄລຍະເວລາຫຼາຍປີ. ແລະນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຈະມີການຂັດຂວາງການສະໜອງພະລັງງານທີ່ບໍ່ຄາດຄິດນ້ອຍລົງທົ່ວທັງເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າທັງໝົດ.

ຂໍ້ມູນການປະຕິບັດໃນເຂດ: ການລ້ວນເກີນຄ່າ UTL ແລະ ຂອບເຂດການລື້ນໄຫຼສຳລັບລວມທີ່ເຮັດດ້ວຍ ACSR

ການຕິດຕັ້ງໃນໂລກຈິງຂອງລວມ ACSR ໄດ້ຢືນຢັນຜົນໄດ້ຮັບຈາກຫ້ອງທົດລອງ: ກະແຈທີ່ຢູ່ທ້າຍທີ່ສອດຄ່ອງຕາມມາດຕະຖານຢູ່ເสมີໄປເກີນຄວາມຕ້ອງການຂັ້ນຕ່ຳສຸດຂອງ UTL ໂດຍ 15–25%, ໃນຂະນະທີ່ການວັດແທກການລື້ນໄຫຼຍັງຄົງຢູ່ຕ່ຳກວ່າ 0.1 ນິ້ວພາຍໃຕ້ແຮງບັນຈຸສູງສຸດທີ່ອອກແບບໄວ້. ການຕິດຕາມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແສດງໃຫ້ເຫັນວ່າ:

• ບໍ່ມີການລົ້ມສະລາກເກີດຂຶ້ນເລີຍໃນການຕິດຕັ້ງທີ່ປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດທ້ອງຖິ່ນ IEC 61284 ກ່ຽວກັບທີ່ຈັບແຮງບີບ
• ການສູນເສຍຄວາມແຂງແຮງທີ່ເກີດຈາກການກັດກິນຕ່ຳກວ່າ 3% ຫຼັງຈາກ 10 ປີ ໃນສະພາບແວດລ້ອມທາງເລືອນທີ່ມີຄວາມຮຸນແຮງ
• ການລື້ນໄຫຼຖືກຮັກສາໄວ້ພາຍໃຕ້ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ແຄບຫຼາຍ, ເທົ່າກັບ 0.05 ນິ້ວ, ຍິງໃນເວລາທີ່ມີການສັ່ນຊວົນຈາກທິດທາງລົມ ແລະ ການເກີດນ້ຳກ້ອນ

ຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານການປະຕິບັດທີ່ສົມໆເທົ່ານີ້ ຮັບປະກັນການຈັດຕັ້ງລວມທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້, ການຄວບຄຸມຄວາມຕຶງ, ແລະ ຄວາມຕໍ່ເນື່ອງດ້ານໂຄງສ້າງ—ເຖີງແມ່ນວ່າຈະເກີດການບັນຈຸເກີນຊົ່ວຄາວກໍຕາມ—ເຮັດໃຫ້ການຢືນຢັນທີ່ມາດຕະຖານເປັນເງື່ອນໄຂທີ່ບໍ່ສາມາດເຈລະຈາໄດ້ສຳລັບຜູ້ດຳເນີນງານລະບົບສົ່ງໄຟຟ້າ.

ສະຖາປັດຕະຍະກຳການຈັດຈ່າຍຄວາມເຄັ່ງ: ໂຄງການກົກ-ແລະ-ເສື້ອຫຸ້ມໃນລະບົບກະແຈທີ່ຢູ່ທ້າຍ

ການປ່ຽນແປງແຮງຈາກແກນສູ່ແຮງແຕ່ລະດ້ານຜ່ານຮູບຮ່າງການອັດແບບເປັນເກີດເປັນເກີດ

ຫີວ່າເຫດໃດຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ການຕັ້ງຄ່າແບບແຂວນ-ແລະ-ເສືອກ (wedge-and-sleeve) ມີປະສິດທິພາບສູງເຖິງຂັ້ນນີ້ໃນການຢືດເຊືອກທີ່ມີຄວາມຕຶງສູງ? ຄຳຕອບຢູ່ທີ່ເສັ້ນທາງເປັນເກີດ (helical ramps) ທີ່ຖືກຜະລິດດ້ວຍຄວາມແນ່ນອນເປັນພິເສດ. ເມື່ອແຮງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຕຶງເພີ່ມຂຶ້ນ ເສັ້ນທາງເປັນເກີດເຫຼົ່ານີ້ຈະປ່ຽນຄວາມຕຶງທີ່ເປັນເສັ້ນຕັ້ງທີ່ອາດເກີດອັນຕະລາຍໃຫ້ເປັນຄວາມກົດທີ່ເທົ່າທຽມກັນທົ່ວທັງໝົດຂອງລວດ (conductor). ພວກເຮົາໄດ້ດຳເນີນການຈຳລອງດ້ວຍຄອມພິວເຕີ ແລະ ຍັງໄດ້ທຳການທົດສອບໃນໂລກຈິງຢ່າງເປັນຈັງເພີ່ມເຕີມ, ໂດຍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າລະບົບນີ້ສາມາດແຈກແຈງແຮງອອກໄດ້ດ້ວຍອັດຕາສ່ວນທີ່ດີກວ່າ 4 ຕໍ່ 1. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ມີການຈັບທີ່ແຂງແຮງຂຶ້ນຫຼາຍ ແຕ່ຍັງຮັກສາການແຈກແຈງຄວາມເຄັ່ງຕຶງໃຫ້ເທົ່າທຽມກັນທົ່ວທັງໝົດຂອງເຂດທີ່ສຳຜັດ. ມຸມເສຍດສີ (friction angles) ຢູ່ໃນຂອບເຂດປະມານ 7 ຫາ 12 ອົງສາ ເຊິ່ງເປັນມຸມທີ່ເໝາະສົມພໍສົມຄວນເພື່ອໃຫ້ມີຄວາມໄດ້ປຽບທາງກົນຈັກທີ່ພໍເທົ່າທີ່ຈະປ້ອງກັນການເລື່ອນໄດ້ໂດຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ໜ້າເນື້ອຂອງລວດ. ເມື່ອມີຜູ້ໃດໜຶ່ງດຶງເອົາເຊືອກຢ່າງຮຸນແຮງ ລະບົບນີ້ຈະບໍ່ສ້າງຈຸດທີ່ອ່ອນແອ ແຕ່ຈະປ່ຽນການດຶງເປັນເສັ້ນຕັ້ງໃຫ້ເປັນການກັກຂັງແບບວົງກົມ. ວິສະວະກອນທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ໃນເຂດ (field engineers) ຊົມຊື່ນີ້ເປັນຢ່າງຍິ່ງ ເນື່ອງຈາກມັນຍັງຄົງເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງເຊື່ອຖືໄດ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມຕຶງຈະເພີ່ມຂຶ້ນເຖິງ 50 kN ຫຼື ສູງກວ່ານັ້ນ ເຊິ່ງເກີດຂຶ້ນເປັນປົກກະຕິໃນການຕິດຕັ້ງທີ່ທ້າທາຍ ໂດຍທີ່ລະບົບທົ່ວໄປຈະລົ້ມເຫຼວ.

ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງວັດສະດຸ: ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການເກີດຄວາມເຫຼື່ອຍລ້າ ແລະ ຄວາມເປັນຢູ່ທີ່ຍືນຍາວຂອງຊິ້ນສ່ວນຂອງຄີບຈັບສ່ວນທ້າຍ

ອະລູມິເນີ້ມ 6061-T6 ເທືອບໃນສະແຕນເລດ 316: ຄວາມເຂັ້ມແຂງຕໍ່ການເກີດການເຮັດໃຫ້ເສຍຮູບ, ພຶດຕິກຳການເຮັດໃຫ້ເສຍຮູບຢ່າງຊັ້ນຕໍ່, ແລະ ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ດ້ານກາລະວານິກກັບລວດຕົວນຳ

ການເລືອກວັດຖຸສົ່ງຜົນຕໍ່ອາຍຸການຂອງອຸປະກອນໃນອີກຫຼາຍທົດສະວັດຕະນີ້ ແລະ ການເລືອກນີ້ມັກຈະເກີດຂຶ້ນຈາກການຕັດສິນໃຈທີ່ຕ້ອງເຮັດການລົງ compromise ໂດຍອີງໃສ່ຄວາມຕ້ອງການທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງການນຳໃຊ້ນັ້ນ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ເຫຼັກສະແຕນເລດເບີ 316 ເທີບຽບກັບ ເຫຼັກອະລູມິເນີ້ມເບີ 6061-T6. ເຫຼັກສະແຕນເລດມີຄວາມແຂງແຮງດີກວ່າ ໃນລະດັບປະມານ 290 MPa ເທີບຽບກັບເຫຼັກອະລູມິເນີ້ມທີ່ມີຄວາມແຂງແຮງປະມານ 241 MPa. ມັນຍັງສາມາດຕ້ານທານຄວາມເຄັ່ງຕຶດຊ້ຳໆໄດ້ດີກວ່າ ແລະ ສາມາດຮັບນ້ຳໜັກໄດ້ເຖິງລ້ານໆຄັ້ງກ່ອນທີ່ຈະເກີດຄວາມລົ້ມເຫຼວ ພ້ອມທັງບໍ່ຫຼຸດລົງຫຼາຍເທົ່າໃດເຖິງແນວທີ່ອຸນຫະພູມຈະສູງຂຶ້ນເຖິງເທິງ 100 ອົງສາເຊີເລັຽດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຫຼັກອະລູມິເນີ້ມກໍມີຂໍ້ດີຂອງມັນເຊັ່ນ: ນ້ຳໜັກເບົາກວ່າ ແລະ ລາຄາຖືກກວ່າ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມັນເໝາະສົມກັບລະບົບຈ່າຍໄຟຟ້າທີ່ມີຄວາມຕ້ານທານຕ່ຳຫຼາຍຊະນິດ ເຖິງແນວທີ່ຈະຕ້ອງລະວັງບັນຫາຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ລະຫວ່າງເຫຼັກທັງສອງຊະນິດ. ເມື່ອໃຜກໍຕາມທີ່ພະຍາຍາມຕິດຕັ້ງຄີມອະລູມິເນີ້ມໂດຍກົງເຂົ້າກັບລວມເຫຼັກທີ່ມີເສັ້ນລວມເຫຼັກຢູ່ໃນນັ້ນ (ເຊັ່ນ: ເສັ້ນໄຟ ACSR) ບັນຫາການກັດກິນຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງໄວວ່າ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ມືອາຊີບສ່ວນຫຼາຍຈະເລືອກໃຊ້ເຄືອບກັນການຕິດຕໍ່ໂດຍກົງ (isolation sleeves) ຫຼື ປະສົມເຫຼັກທີ່ເຂົ້າກັນໄດ້ ຫຼື ນຳເອົາເຄືອບພິເສດມາໃຊ້ເພື່ອກັນການຕອບສະຫນອງທາງໄຟຟ້າ. ສຳລັບເສັ້ນໄຟຟ້າທີ່ມີຄວາມຕຶດຕຶ່ນສູງເປັນພິເສດ ເຊິ່ງຖ້າເກີດການຫັກຫຼາກຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ ວິສະວະກອນສ່ວນຫຼາຍຍັງຄົງເລືອກໃຊ້ເຫຼັກສະແຕນເລດເບີ 316 ເຖິງແນວທີ່ມັນຈະເພີ່ມນ້ຳໜັກຂຶ້ນປະມານ 65% ເທື່ອ. ພວກເຂົາຮູ້ຈັກຈາກປະສົບການວ່າ ວັດຖຸນີ້ຮັກສາຮູບຮ່າງໄວ້ໄດ້ດີ ແລະ ຕ້ານທານການຂີ້ເຫຼັກໄດ້ດີຫຼາຍກວ່າ ໃນໄລຍະເວລາທີ່ໃຊ້ງານຢ່າງຍາວນານ.

ຄຳຖາມທີ່ຖາມບໍ່ຍາກ

ຫນ້າທີ່ຫຼັກຂອງຄີບຈຸດສິ້ນສຸດ (dead end clamps) ແມ່ນຫຍັງ?

ຄີບຈຸດສິ້ນສຸດ (dead end clamps) ແມ່ນໃຊ້ເພື່ອຮັກສາລວມທັງເສັ້ນລວມທາງອາກາດ (overhead wires) ແລະ ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເສັ້ນລວມເຫຼົ່ານີ້ເລື່ອນຫຼື ຢືນຕົວອອກ ໂດຍໃຊ້ລະບົບການຈັບທາງເຄື່ອງຈັກ.

ລະບົບແຖວແລະເຄືອບ (wedge-and-sleeve system) ໃນຄີບຈຸດສິ້ນສຸດ (dead end clamps) ສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ແນວໃດ?

ລະບົບນີ້ປ່ຽນຄວາມຕຶງຕາມແນວແກນ (axial tension) ເປັນຄວາມກົດຕາມແນວຮັດ (radial pressure) ໂດຍໃຊ້ລາວລະດັບເປັນເກີດ (helical ramps) ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າຄວາມເຄັ່ນເຄືອນຈະຖືກແຈກຢາຍຢ່າງເທົ່າທຽມກັນທົ່ວທັງເສັ້ນລວມ ເພື່ອເພີ່ມຄວາມແໜ້ນຂອງການຈັບ.

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຊ້ວັດສະດຸທີ່ແຕກຕ່າງກັນເຊັ່ນ: ໂລຫະອະລູມີເນີ້ມ 6061-T6 ແລະ ໂລຫະສະແຕນເລດ 316?

ວັດສະດຸທີ່ແຕກຕ່າງກັນຖືກເລືອກໃຊ້ຕາມຄວາມຕ້ອງການເພີ່ມເຕີມເຊັ່ນ: ຄວາມແໜ້ນ, ນ້ຳໜັກ, ລາຄາ, ແລະ ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ກັບເສັ້ນລວມ (conductors) ເຊິ່ງຈະມີຜົນຕໍ່ອາຍຸການໃຊ້ງານ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການປະຕິບັດງານຂອງຄີບ.